نشانه معناشناسی یکی از شیوه های امروزی مطالعه  زبان است که با دیدگاهی گفتمانی، فرایند تولید معنا را بررسی می-کند. دیدگاه گفتمانی در این نظریه، موجب پویایی و دینامیک بودن آن شده و بستری را ممکن میسازد که در سایهی آن، بتوان نقش عامل انسانی )گفتهپرداز(، عوامل محیطی ) ابژگان( و روابط میان آنها را در جریان آفرینش معنا، تبیین نمود. علاوه بر این، نشانه معناشناسی فرایندهای شناختی، حسّی ادراکی، عاطفی و زیباییشناختی را مورد توجّه قرار میدهد تا به -مدد این شواهد، تحلیلی جامع از شرایط شکلگیری معانی ادبی را ارائه نماید. محمود درویش و قیصر امینپور، از شاعران معاصر ادبیّات عربی و فارسی هستند که رخنمود عاطفی زبان و معانی نوپدید هنری، از بارزترین شاخصه های شعری آنها محسوب میشود. جستار حاضر، به شیوهای توصیفی تحلیلی، کوشیدهاست تا با تکیه بر مبانی نظام گفتمان عاطفی، فرایند - خلق معانی فراعادت ادبی را در دو سرودهی منتخب از آنها مورد مداقّه قرار دهد. این پژوهش در صدد پاسخ به این پرسشها است که فرایند آفرینش معنا در شعر درویش و امینپور، چگونه بر اساس رویکرد گفتمان قابل تبیین است؟ و نیز تفاوتها و شباهتهای معانی شعری دو شاعر، شامل چه مواردی است؟ نتایج نهایی گفتار حاضر بیانگر آن است که دریافت ادراکات شناختی حسّیای که منبعث از مسائل جاری در زیست بوم دو شاعر است، موجب شکل یری وضعیّتی - تنشی با فشاره  بالا شده و انگیختگی عاطفی سوژه/ شاعر را پدید آوردهاست. در چنین شَوِش درونی، درک جهانی شهودی از سوی گفته پردازان، سبب شدهاست که هر دو شاعر، بروندادهای معنایی ظریف و هنرمندانهای را در شعر خود عرضه نمایند.