مهدی اخوان ثالث و عبدالوهاب بیاتی از شاعران نوپرداز در ادبیات معاصر هستند. شعر این دو شاعر تلفیقی همگون از اسطوره، تاریخ و فرهنگ است؛ شعری که فریاد تضادهای جامعه­ی آنها در سال­های میانی قرن بیستم را بازتاب داده است. این پژوهش با روش توصیفی، تحلیلی دو چکامه «زمستان» مهدی اخوان ثالث و «شتاء فی باریس» عبدالوهاب بیاتی واکاوی نموده است. نتیجه به دست آمده از این پژوهش گویای آن است که بغض گلوگیر ناکامی در مبارزات سیاسی، اجتماعی،  شعر این دو شاعر عصیان­اندیش را دردآگین نموده است. اخوان در شعر زمستان، با تصویرسازی شگفت­انگیز، هنگامه­ی اجتماعی غمبار آن روزهای ایران را مانا نمود و بیاتی نیز در چکامه­ی «شتاء فی باریس» انسانی آواره و سرگردان در شهری بی­پناهگاه را در شبی زمستانی به تصویر کشیده­است. استفاده نمادین از زمستان برای بیان نابسامانی اوضاع سیاسی، اجتماعی آن روز جامعه ایران و عراق، وجه مشترک دو قصیده است.