سرزمین ­های که مورد تجاوز بیگانگان قرار می­گیرند، از برجسته­ ترین درون­مایه­ های سروده­ های شاعران آن به شمار می­آیند. مهم­ترین اندیشه­ ی فرخی یزدی و ابراهیم طوقان، اندیشه­ ی وطن است. در زمانه­ ی آنها، وطن مفهومی نوین یافت و از چارچوب مفهوم محدود جغرافیایی آن خارج شد. اوضاع آشفته­ی سرزمین آنها دل این دو شاعر دلسوخته را به درد آورد و احساسات وطن­خواهی آنان را شعله­ور ساخت. این دو با قلم گزنده­ی خود سعی در بیان احساسات خود و رهایی میهن از چنگال استعمار و استبداد نمودند. این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی وجوه مشترک و تفاوت­های شعر وطنی این دو را با هم مقایسه می­نماید.