رمان میتواند از هستیشناختی شخصیتهای
شخصیت های غایبی که حامل معنایی از ماهیّتی هستند، و رماننویس از طریق مرتبط ساختنشان با سایر
شخصیّتها قصد دارد آنها را با نبودن در کانون توجه قرار دهد؛ چه غیبت اغلب میتواند به اندازة حضور
راوی رمان، به ساخت ،» وهاب « از درگاه تخیّل » محلة الزعفران « قدرتمند باشد. محسن موسوی در رمان
نمونة شخصیتی بدون حضور فیزیکی، میپردازد. بهرهمندی از روش نقد توصیفی - ،» سم ر « شخصیت
تحلیلی مبتنی بر روش واسازی دریدا برای بررسی ارجاعات نهفتة شخصیت نادیدنی سمر روش برگزیده
برای پاسخ به این پرسش است که شخصیت غایب چگونه حضور مییابد؟ نشانهشناختی حضور نادیدنی
سمر به منزلة یک عنصر علّی غایب در پیرنگ حوادث رمان، با مؤلفههای دلالتی چند همچون ارتباط
شخصیت نادیدنی سمر با کنش شخصیتهای حاضر، قدرت او در رمان، تقدس، نشانهشناختی جسمانی
وایجاد اضطراب در راوی وخط سیر کنش او در زمان ذهنی، قابل انطباق است. موسوی در خلق شخصیت
پنهانی سمر درصدد توسعة شخصیتی وی در فضای فراروایتی است تا به تصویرکشیدن کارکرد یک زن
اسطورهای غایب که باید از دنیای فیزیکی سرشار از بدیها بدور باشد، نزدیک شود، و مخاطب را در
مقابل یک