عشق و عاطفه درون مایه شعر است و در این میان برخی شاعران بیشتر از دیگران به شعر خود صبغه عاطفی بخشیده اند. حسین منزوی و العقاد از جمله این شاعران هستند سخن از عشق و راز و نیاز با معشوق در همه جلوه های طبیعی و انسانی آن از ویزگی های شاعران مکتب  رومانتیک است که که شعر این دو حظی وافر از آن دارد. این پژوهش با ذروش توصیفی- تحلیلی  مبتنی بر مقایسه، جلوه های عشق و عاطفه در اشعار این دو شاعر را بررسی نموده است