تفاوت نگرش نحويها و بلاغیها به زبان سبب شده است تا هرکدام از منظري خاصبه متن
ادبی نگریسته، زوایاي پنهان وآشکار آن را به گونهاي متفاوت از دیگري تفسیر کنند. این
تفاوت دیدگاهها، آثارکاربرد فراوانی در فهم متون ادبی داشته است. اهل بلاغت که بیشتر به
روح و لطافتهاي پنهان زبان چشم دوختهاند، همواره به مباحثی از قبیل ایجاز، حذف، حصر
وغیره پرداختهاند، و اصولاً متن ادبی از دیدگاه آنان بخشهاي نانوشتۀ فراوانی دارد که با ذوق
ادبی قابل درك است؛ اما نحويها بیشتر به ظاهر و جسم زبان توجه کردهاند. این تفاوت
نگرش در موضوعاتی مانند جملهي اسمیه و فعلیه، همزه استفهام، ضمیر فصل، جمله مستأنفه،
و عطف جملۀ انشایی به جملۀ خبري و بر عکس، آشکار است؛ به گونهاي که در توجیه این
جملات هر گروه راهی متفاوت از دیگري در پیش گرفتهاند.