نگاهی به تاریخ نقد عربی قدیم و دگرگونی های آن.

نقد ادبی در دوران جاهلی جزنگر و کاملا ذوقی بود در دوره عباسی با ظهور منتقدانی مانند ابن سلام، ابن قتیبه، جاحظ و...به موضوعی مستقل تبدیل شد. در قرن با ظهور دو تحت تأثی فلسفه یونان، رشد معتزله و چاش میان نوگرایی و سنت گرایی دو اثر بسیار مهم در مباحث نقدی پدید آمد: الموازنه بین الطائیین نوشته الآمدی و الوساطه بین المتنبی و خصومه نوشته قاضی جرجانی. همه بحثهای اصلی نقد قدیم را می توان در این دو اثر برجسته مشاهده نمود. اثر مهم دیگر نقد با بلاغت پیوند زد ظهور عبدالقاهر در عرصه ادبیات بود.

او که شیخ البلاغیین لقب گرفته است، اوج بلاغت قدیم را رقم زد. این مقاله روند این دگرگونیها را رصد نموده است.