از آنجا كه ايران و فلسطين، در طول تاريخ خود، همواره با حوادث فراوانى، دست به
گريبان بوده اند، لذا ادبيات پايدارى در اين دو سرزمين، به شكلى بسيار برجسته رواج
يافته است. بيان شاعرانه حس وطن دوستى، مبارزه عليه استبداد و استعمار، و فداكارى در
راه وطن، از ويژگى هاى بارز اين گونه ى ادبى بوده كه در شعر پايدارى اين دو سرزمين،
بازتابى گسترده داشته است.
در جاى جاى ديوان اشعار، شاعر آزادى خواه ايرانى، ملك الشعراى بهار، و شاعر ملى گراى
فلسطينى، ابراهيم طوقان، احساس عشق به وطن و جان بازى در راه آزادى آن، به خوبى
متجلى است، و به دليل اينكه درون مايه ى اصلى شعر ميهنى اين دو، تحريك حس وطن
دوستى و تكيه بر ملى گرايى، به منظور خلق روحيه ى پايدارى در ميان مردم است، لذا شعر
اجتماعى و سياسى اين دو، وجوه اشتراك فراوانى با هم يافته است.